Türk Ceza Kanunu’nda Düzenlenen İntihara Yönlendirme Suçunun Tipikliği Kapsamında Ortaya Çıkan Hukuki Sorunlar ve Bu Sorunlara İlişkin Bazı Öneriler

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 84’üncü maddesinde intihara yönlendirme suçunun tipikliği kapsamında intihara azmettirme, (alenen) teşvik etme, başkasının intihar kararını kuvvetlendirme ve başkasının intiharına herhangi bir şekilde yardım etme fiilleri cezalandırılmıştır. Kanun koyucu sui generis nitelikte bağımsız ve karma bir suç tipiyle bahsi geçen fiilleri cezalandırma yoluna gitmiştir. İntihar fiilinin kendisi suç değilken, bu fiile azmettirme ve yardım etme suç olarak kabul edilmiştir. Bu itibarla, azmettirme bakımından hükmün “azmettirmeye teşebbüs benzeri hüküm”, yardım etme bakımından “yardım etmeye teşebbüs benzeri hüküm” olduğu kanaatindeyiz. İntihar gerçekleşmezse dahi intihara azmettirmenin haksızlığı gerçekleşmiştir. Suç dahi teşkil etmeyen intihar fiiline azmettirmenin cezalandırılması, azmettirmeye teşebbüste ceza sorumluluğunun kapsamını genişleten bir düşüncedir. Bu hükümle kanun koyucunun, azmettirmenin başlı başına haksızlık teşkil ettiğini kabul ettiği ve intihara azmettirmenin yol açtığı tehlikeyi cezalandırarak bu fiilin azmettirmeye teşebbüs gibi cezalandırmaya layık gördüğü söylenebilir. Dahası azmettirmeye teşebbüsü bile cezalandırmayan aynı kanun koyucu, suç teşkil etmeyen intihar fiiline yardım niteliğindeki hareketleri başlı başına haksızlık kabul ederek cezalandırmaya layık görmüştür. Yardım etmeye teşebbüsün ise cezalandırılmaması gerektiği kanaatindeyiz. Elbette ki yardım etmeye teşebbüsün cezalandırılmaya layık görülmemesi intihara yardım fiillerini cezalandırmaya engel değildir. Çalışmada intihara yönlendirme suçunun tipikliği kapsamında ortaya çıkan maddi ceza hukukuna ilişkin muhtelif hukuki sorunların doktrindeki tartışmalar ve yargı kararları çerçevesinde değerlendirilmesi amaçlanmıştır.