GODOT’YU BEKLERKEN VE SON OYUN’DA ÇELİŞKİLER

Samuel Beckett’in tiyatrosu insanlığın korkunç hastalığını ortaya koyar. Beckett, modern insanı köklerinden, değer yargılarından ve umutlarından kopuk, hayallerle yaşayan bir yabancı olarak resmeder. Onun oyunlarının dünyası mantık ile açıklanamaz çünkü bu dünyanın kendisi mantıklı değildir. Böyle bir çılgın evrende, dil işlevini yitirmiştir, yalnızlık ve korkulardan dolayı insan daha da hassaslaşmış ve bağımlı bir hale gelmiştir. Ancak tüm çabaları boştur çünkü tüm çareler sonuçsuz kalmıştır. Sonuç olarak bütün bunlar kaçınılmaz bir biçimde çelişkilere zemin hazırlamıştır. Sahneye koyduğu çıplak gerçeklikle izleyiciyi şok eden yazar, karamsar bir bakış sergiler. Ancak bu gerçek her gün yaşanılanların dışında bir şey değildir. Beckett’in Son Oyun ve Godot’yu Beklerken oyunları çelişkili öğelerin birbirleriyle uyum içinde olduklarını gösteren bir atmosfer yaratmıştır. Bu makaleyle, Beckett’in bu durumu ne denli ustalıklı bir şekilde ortaya koyduğunu göstermeye çalışacağız