BİRİNCİ DÜNYA SAVAŞI SONELERİ: FORM İÇERİK KARŞITLIĞI

Birinci dünya savaşı insanoğlunun gördüğü en yıkıcı savaşlardan biri olmuştur ve bu savaş İngiliz Edebiyatı’nda `siper şiirleri` olarak bilinecek olan bir bölünmeyi de beraberinde getirmiştir. Bu savaş ayrıca yüzlerce yetenekli şaire kendi savaş deneyimlerini şiirle ifade etme şansı vermiştir. Savaşın vahşetiyle birlikte, elbette şiirlerin bazıları milli ve dinsel duygularını da yansıtmıştır. Savaşın getirdiği yıkım, felaket ve sefalet o yıllarda yazılan şiirlerde çok geniş yankılar bulmuştur. Ne var ki, o yıllarda yazılan soneler oldukça kısıtlı sayıda kalmıştır. Bulunanlar da, çoğunlukla ya askerin veya evdekilerin derin acılarını ifade etmektedirler. Bu makale bazı ünlü ve daha az bilinen biri de kadın olan şairlerin savaşa ve getirdikleri hakkında yazılmış soneleri incelemektedir. Bu makale kapsamında, Brook vatanseverlik ve fedakârlık bağlamında diğer şairlerden farklı bir portre çizmektedir. Bunun sebebi savaşın dehşetini çok az görmüş olması olarak alınabilir. Ancak bu durum, Sorley, Owen, Sassoon, ve Herschel-Clarke tarafından yönlendirilen eleştirilerden onu kurtaramamıştır. Bu makale değişik şairlerin ürünü olan soneleri içerik olarak incelerken formla olan zıtlığın yarattığı ironiyi incelemektedir. Bir aşk şiiri türü olan sone umarsız sevgili karşısında aşığın çektiği acının resmini yaparken, makale için seçilenler yıkıcı savaşın hissiz yok edişi karşısında hissedilenleri çizmiştir.