NORMATİF AVRUPA GÜCÜNDEN STRATEJİK DIŞSALLAŞTIRMAYA: TÜRKİYE-AVRUPA BİRLİĞİ İLİŞKİLERİNDE GÖÇ VE 18 MART MUTABAKATI

Avrupa Birliği (AB) kendisini demokrasi, insan hakları, hukukun üstünlüğü gibi değerlere dayalı normatif bir aktör olarak konumlandırmaktadır. Ancak 2015 sığınmacı kriziyle şekillenen AB göç politikalarının, giderek artan ölçüde \\\'güvenlikleştirme\\\' ve \\\'dışsallaştırma\\\' stratejilerine dayanması, Birliğin normatif Avrupa söylemini tartışmaya açmıştır. Bu çalışma, AB’nin normatif güç anlayışının kriz koşullarında nasıl dönüşüme uğradığını Türkiye örneği üzerinden incelemektedir. Çalışmada AB–Türkiye göç iş birliğinin temel unsurları olan “1’e 1” yeniden yerleştirme formülü, Türkiye’nin “güvenli üçüncü ülke” olarak tanımlanması ve mali yardımlar, eleştirel bir bakış açısıyla analiz edilmiştir. Çalışma, insani söylemlerle meşrulaştırılmış olsalar da bu araçların yük paylaşımı, hukuki tutarlılık ve AB’nin normatif itibarı açısından soru işaretleri barındırdığını göstermekte ve düzensiz göçü sınırlandırmaya yönelik dışsallaştırma stratejisinin, AB’nin değerleri ile uygulamaları arasındaki çelişkiyi derinleştirdiği sonucuna varmaktadır.