Bölgesel Kalkınma Politikalarındaki Dönüşüm: Yeni Bölgecilik Yaklaşımı ve Türkiye Yansımaları

Kalkınmanın dinamik bir olgu olması, zaman içinde hedef ve stratejilerin de değişmesine neden olmaktadır. II. Dünya Savaşı’na kadar uzanan dönemde iktisadi analizlerde mekân yerine zaman kavramına önem verilmiştir. Kalkınmanın temelinde yer alan bölgesel kalkınma, özellikle II. Dünya Savaşı sonrasında mekânlar arasında gözlemlenen kalkınma farklılıkları nedeniyle iktisatçıların ve politika yapıcıların dikkatlerini çekmiştir. Mekânsal temelli olarak açıklanmaya çalışılan bu eşitsizlik uygulanan politik yaklaşımlarda da önemli dönüşümleri beraberinde getirmiştir. Merkeziyetçilikten uzaklaşarak giderek yerelleşmeye dönük geliştirilen teorik ve politik yaklaşımlar hem yeni kuramların hem de yeni kurumsal oluşumların ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bu çalışmada Geleneksel Bölgecilikten,  Yeni Bölgecilik akımına geçişte yaşanan teorik dönüşümler incelenirken bu dönüşümlerin Türkiye’deki bölgesel kalkınma politikaları üzerinde yaratmış olduğu yansımalar ortaya konmaktadır.