İNSAN KAYNAKLARI YÖNETİMİNİN STRATEJİK NİTELİĞİ

Son çalışmalar İnsan Kaynakları Yönetimi konusunda bir birinden farklı tanımlama eğilimlerinin varlığını göstermektedir. Bu eğilimlerden biri geleneksel personel yönetimi yaklaşımı üzerine yapılanırken diğer eğilim insan kaynakları yönetimi yaklaşımı insert ignore into journalissuearticles values(kaynak temelli); üzerine yapılanmaktadır.Geleneksel “personel yönetimi\` yaklaşımı insan kaynakları yönetimi kavramının personel yönetiminin yeni adı olduğunu iddia eder. Yeni yaklaşımların iddiası ise bu kavramın geleneksel tanımlamalarla hiçbir biçimde benzeşmediği ve farklı olduğudur. Buna karşılık her iki yaklaşımın ortak noktası/ortak kabulü örgütlerde insan faktörünün artık “stratejik\` bir nitelik taşıdığıdır. Her iki yaklaşımın “stratejik\` kavramsallaştırmaları da farklı olmakla birlikte “stratejik\` olma temel kabuldür. Bu “stratejik\` nitelemesi örgütlerin “stratejik iş planları/süreçleri\` ile insan kaynakları faktörlerinin arasındaki yakın ilişkileri insert ignore into journalissuearticles values(organik ilişkiler); vurgulamak için kullanılmaktadır. Bu yakın ilişkiler insan kaynakları yönetimini ya da yöneticilerini bir “üst yönetici\` olarak örgütlerin üst pozisyonlarına taşır.Yukarıda ifade ettiklerimiz örgütlerdeki insan kaynakları ile ilgili yeni perspektiflerdir. Zira geleneksel anlamda örgüt-insan ilişkisi kolektif/çoğulcudur ve “insan yönetimi\` alt düzey yönetsel işlevler içerisinde kabul edilir. Ek olarak, personel yönetimi yaklaşımında insan faktörü uzun dönemli örgütsel planların içerisinde değerlendirilmez. Bu değişme ile örgütler “insan\` faktörünü geleneksel anlamından farklı olarak ele alıp yeni ve uzun dönemli iş stratejileri ile bütünleşmiş bir konuma taşıdıklarında aslında örgütlerdeki “insanyönetimi\`gelenekleri ile ilgili her şey radikal biçimde değişmiştir.Bu değişimden sonra ortaya çıkan yeni durumun adı artık stratejik personel yönetimi ya da stratejik insan kaynakları yönetimi değil “insan kaynakları yönetimi\`dir.Bu makale örgütlerde insan kaynaklarını örgüt içi fonksiyonlar ve pozisyonlar bakımından ya da stratejik niteliği ile ele alarak tanımı, süreçleri ve değişimi ortaya çıkaran nedenler esasında tartışmaktadır.