Şubesiz Dijital Bankacılık ve Türk Bankacılık Sektörü İçin Öneriler

2000’li yıllardan itibaren yaşanan hızlı dijitalleşme süreci bankacılık sektörü müşterilerinin beklentilerini değiştirmekte ve geleneksel bankacılık sistemi bu beklentileri karşılamada yetersiz kalmaktadır. Özellikle dijital yerliler olarak adlandırılan müşteri grubu bankacılık hizmetleri için bir bankaya ya da şubeye ihtiyaç duymak yerine bankacılık hizmetlerini sunabilen bir platforma ihtiyaç duymaktadırlar. 2008 yılında yaşanan küresel finans krizinin ardından büyük ölçekli geleneksel bankalara karşı olan güven sarsılmıştır. Bunu fırsat olarak gören bazı girişimciler tarafından şubesiz dijital bankalar (Neobankalar) kurulmuştur. Günümüzde bu bankaların ulaşmış oldukları müşteri sayısı ve büyüklükleri büyük dikkat çekmektedir. Bu yeni nesil bankacılık modeli Türk bankacılık sektörünün de dikkatini çekmiş ve BDDK tarafından şubesiz dijital bankacılık lisansı verilmesi hakkında yönetmelik yayımlanmıştır. Şubesiz dijital bankacılık ile ilgili literatürde çok az sayıda çalışma bulunmakla birlikte ulusal düzeyde yapılan çalışmaların yok denecek kadar az sayıda olduğu gözlenmektedir. Bu çalışma ile şubesiz dijital bankacılık konusunda literatürdeki boşluğun doldurulması ve Türk bankacılık sektörüne ışık tutulması amaçlanmıştır. Bu amaçla çalışmada, şubesiz dijital bankacılık kavramı hakkında literatür incelemesi yapılmış, Türk bankacılık sisteminin daha önce uyguladığı dijitalleşme uygulamalarının başarı düzeyi analiz edilmiş ve mevcut geleneksel bankalar ile sektöre yeni katılacak şubesiz dijital bankalara yönelik önerilerde bulunulmuştur.