ASUMAN SUSAM VE EMILY DICKINSON’IN ŞİİRLERİNE YENİDEN DOĞUŞ ARKETİPİ BAĞLAMINDA EKOPSİKOLOJİK BİR YAKLAŞIM

Asuman Susam ve Emily Dickinson, şiirlerinde varoluşun çok katmanlı ve derinlikli boyutunu insan ve doğa arasındaki etkileşim temelinde ön plana çıkaran iki şairdir. Anlatıcıların içsel deneyimlerini doğaya dair tasvirlerle birlikte yansıtmaları özellikle doğum ve ölüm izlekleriyle birlikte yeniden diriliş arketipini belirgin kılar. Carl Gustav Jung’un ortaya koyduğu yeniden doğuş arketipi bir yandan doğadaki değişime ışık tutarken diğer yandan bir dönüşüm biçimi olarak insandaki dönüşme arzusuna eğilir. Asuman Susam ve Emily Dickinson da ölüm ve doğum döngüsünü şiirlerinde işlerken yeniden doğuşu arzulayan anlatıcıları kullanır. Böylece doğaya dair imgeler ve semboller anlatıcıların yeniden doğuş özlemiyle iç içe geçer. Bu iç içelik insan ve doğa arasındaki ilişkiyi irdeleyen ekopsikolojinin de konusu olması bakımından ekoloji ve psikoloji perspektifinden yeniden doğuş arketipini sorgulamayı sağlar. Bu çalışmanın amacı Jung’un yeniden doğuş arketipinden hareketle Asuman Susam ve Emily Dickinson’ın şiirlerinde insan ve doğa arasındaki ilişkiyi ekopsikolojik açıdan inceleyerek anlatıcıların doğa algısının doğum ve ölüm bağlamında nasıl şekillendiğini karşılaştırmak ve yeniden doğuşa uzanan yolda anlatıcıların edindiği farkındalığı ortaya koymaktır.