The Waves of Turkey’s Proactive Foreign Policy Hitting South-Asian Coasts: Turkey-Bangladesh Relations

Uluslararası İlişkilerde tartışmasız gelişmelerden biri diplomasi alanında gerçekleşmiştir.  21. yüzyıl ile beraber devletler arası diplomasi, bünyesine giren pek çok  unsur ile beraber daha karışık bir hal almıştır. Devlet birimleri ve ekonomik aktörlere  ek olarak insani ve toplumsal yapılar da diplomasinin aktif aktörleri haline  gelmişlerdir. Bu sebeple diplomatik hedef ve davranışlar başarılı olabilmeleri için  siyasal ve ekonomik sahalarla beraber sosyal ve cemiyet hayatının da pek çok safhasına  hitap etmek durumundadırlar. Türk dış politikası da bu çerçevede özellikle  Adalet ve Kalkınma Partisinin etkisinde ciddi bir değişim geçirmiştir. Bunlar içinde  en belirgini ise giderek hızlanan proaktivitesidir. Bazı analizcilerin Yeni Osmanlıcılık  olarak adlandırmış olduğu bu değişimler başlangıçtaki endişeleri haksız  çıkaracak şekilde Türkiye’nin ABD ve AB gibi tarihi ve stratejik ortaklarıyla ilişkilerini  koparmamıştır. Bunun aksine söz konusu değişiklikler Türk dış politikasına  daha geniş bir odak ve daha öte bir eşik sunmuştur. Bu hareketlilik sadece ekonomi  ve diplomasi ile işlememiş ancak Osmanlı İmparatorluğu’nun kültür mirasını da  bünyesine katmıştır. Bu mirasa yakın olan devletleri de öncelik olarak ele almıştır.  Bu makale ilgili kültürel yakınlık unsurları ve değerlerinin proaktif bir dış politikaya  ne derece katkıda bulunacağını işlemektedir. Bu çerçevede Bangladeş örnek olay  incelemesi hem literatürde çok az bir değerlendirmeye sahip olduğundan faydalı  hem de sosyo-kültürel yakınlık ve ortaklıkların bozulan ilişkileri toparlamada ne  derece başarılı olduğunu göstermede açık ve güncel bir örnek teşkil etmektedir.