The Study of Mourning in Female Elegy

Ağıt, tarihi boyunca erkek şairler tarafından ortaya konulan kuralların etkisi altında kalmış bir tür- dür. Bu nedenle, benzersizliklerini açığa vurmak isteyen kadın şairler için çok az bir alan bırakılmıştır. Fa- kat, kadın ağıt yazarlarının bu türe olan katkıları inkar edilemez; çünkü yerleşmiş kurallara karşı gelme ça- baları muazzam farklılıklar sunmuştur. Kadın şairler, erkek şairlerin aksine, bir kişi öldüğünde düşüncele- rin değil, bedenin yok olduğuna inandıklarından ölen kişiden ayrılma düşüncesine karşı çıkarlar. Bu ne- denle, matemleri süreklidir ve bu gerçek, üzüntüden üzüntüye doğru hareket eden dairesel bir yapıyla gös- terilir. Öte yandan kadın ağıt yazarlarının ölünün yerini dolduracak bir şey bulamamaları, Freud’un “Mo- urning and Melancholia” insert ignore into journalissuearticles values(1917); adlı makalesindeki ifadelerinden esinlenen bazı eleştirmenler tarafından melankolinin belirgin bir göstergesi olarak yorumlanır. Bir diğer ayrım da kadın ağıt yazarlarının ağıtı ken- dilerini ölünün varisi olarak iddia etmek için kullanabilecekleri bir araç olarak görmemeleridir. Bu çalış- ma, kadın şairler tarafından yazılan ağıtlarda görülen matemin bir incelemesidir. Mevcut çalışma, İngiliz yazar Emily Brontë’nin “Remembrance” başlıklı şiiri ile ve Amerikalı yazar Elizabeth Bishop’un “North Haven” başlıklı şiirini inceleyerek Anglo-Amerikan kadın şairlerin şiirlerindeki matem temsilleri hakkın- daki tartışmalara katkıda bulunmayı amaçlamaktadır