Thackeray’s Children: Laughter, Childhood, and Disenchanting The Fairy Tale

Bu çalışma Viktorya dönemi çocukluk anlayışı bağlamında on dokuzuncu yüzyıl ortalarında İngiliz gülmecesinin kullanım alanı / alanlarını, William Makepeace Thackeray’in pek az çalışılan peri masalı The Rose and The Ring insert ignore into journalissuearticles values(1854); örneğinde bulmayı amaçlar. Thackeray’in çocuklara olan yaklaşımının altındaki Viktoryan eğilimin kültürel yaşamdaki yerini tespit ederek ve bu yaklaşımının kendi çağının roman söylemi içerisindeki karşılığını bularak, bu çalışma Viktorya dönemi çocuğunun/çocukluğunun anlatısal bir araç oluşu ile aynı zamanda romansal anlatım stratejilerinin de bir geliştiricisi oluşu arasında bir bağlantı kuracaktır. Bu bağlantının ise doğal olarak, çocuğu yazınsal olanakların bir keşfedicisi olarak konumlandırararak peri masalı türünün peri-masallaştırılmasına karşı duran bir argümanın geliştirdiği fikri savunulacaktır. TRTR’da, çocuğun/çocukluğun gülme/ mizah odağı olarak kullanıldığı ve bu yolla peri masalının alışılagelmiş büyüselliğinin bilinçli şekilde yıkılmaya çalışıldığı ifade edilecektir. Çocuğun gülmesinin ya da çocuk tarafından başlatılan gülmenin Thackeray’in realist ajandasının bir yansıması olarak onu hem bir anlatısal araç olarak kullandığı ve hem de çocuğun gülmesinin Thackeray tarafından anlatının merkezine konulduğu ifade edilecektir. Bu bağlamda, Thackeray’in çocuklarının gülmesi hem yazarın romansal realizm yoluyla peri masalının büyüselliğini bozmasına yardım ettiği hem de romanın edebi büyüselliğe karşı olan pozisyon alışının sınırlarını belirlediği tezi sunulacaktır. Sonuç olarak, Thackeray’in çocuklarının bir yandan yazarın anlatısal stratejilerinin hizmetine sokulmasına rağmen; diğer yandan da anlatısal tavrın onları güçlendirdiği fikri savunulacaktır.