“Make America Great Again”: From Neoliberalism to Nihilist Nostalgia in Superior Donuts and Good People

Bu makale Tracy Letts’in Superior Donuts insert ignore into journalissuearticles values(2008); ve David Lindsay Abaire’in Good People insert ignore into journalissuearticles values(2011); adlı oyunlarındaki duygusal anlatım ve dramatik yapıların, karakterlerin genel olarak neoliberal söylemi anlama veya eleştirme becerilerini nasıl engellediğini incelemektedir. Neoliberalizmin gündelik yaşam alanlarındaki etkilerini takip etmek zor iken dram sanatı, neoliberalizmin yıkıcı etkilerini, kişiler arasındaki iktidar hırsları ve kişisel çatışmalar üzerinden tespit etmek açısından daha avantajlı bir pozisyondadır. Ontolojik bir yaklaşımı kendisine rehber edinen duygusal anlatım bu oyunlarda nihilist bir çözümlemenin kapısını aralarken dramatik yapılarda da karakter temelli bir anlayışı ön plana almaktadır. Bu duygusal tonun sonucu olarak da oyunlarda tecrübe edilen sorunlara karşılık olarak da geçmişe nostaljik bir özlem duygusunu çözüm olarak sunulmaktadır. Yaşadıkları zamanın sorunlarını unutmayı veya göz ardı etmeyi hedefleyen karakterler de geçici bir sığınak bulmak için daha çok kurgulanmış veya deforme edilmiş bir geçmişi idealize etmektedirler. Nostaljik bir yaklaşımın zararı ise karakterleri ve seyircileri bugünün ve yarının sorunlarını anlamak için eleştirel bir metot yaratmaktan alıkoymasıdır. Superior Donuts ve Good People oyunlarındaki nostaljik taraf Amerika’daki neoliberalizmin yanlışların ve doğurduğu sonuçların anlamlı bir analizi olmadan “Amerika’yı tekrar harika yap” projesine inanan sosyal ve kültürel politikaların bir yansımasıdır.