Spiritual Growth in Arthur C. Clarke’s Childhood’s End

Authors : Seda PEKŞEN

Pages : 107-121

Doi:10.47777/cankujhss.941095

View : 112 | Download : 13

Publication Date : 2021-06-29

Article Type : Research Paper

Abstract :Arthur C. Clarke’ın Çocukluğun Sonu romanında insan ya da uzaylı tüm karakterler arasındaki ilişkileri bir ebeveyn-çocuk ilişkisi bağlamında ele almak mümkündür ve böyle bir bakış açısı tüm bu karakterlerin ve en geniş anlamıyla insanlığın hiç bitmeyen bir büyüme sürecindeki çocuklar olarak değerlendirilebilecekleri tartışmasını beraberinde getirecektir. Böylesi bir tartışmanın kaynağı hem çocukların hem de yetişkinlerin kendi gerçek ya da simgesel ebeveyn figürleriyle ilişkilerindeki tavırlarında gözlenen benzerlik olsa da çocuklarla yetişkinlerin bakış açılarındaki farklılıkların da bu tartışmaya katkısı olduğunu söylemek mümkündür. Buradaki “çocuk” ve “yetişkin” ifadeleri yalnızca sözlük anlamlarıyla değil, bir karakterin belli bir ilişki içindeki konumu bağlamında anlaşılmalıdır. Bu bağlamda “çocuk” ifadesi yalnızca yetişkin bir insanın ebeveynlik ettiği çocuğu değil; Tanrı, uzaylı Efendiler, Üstbilinç ve evren ile ilişkileri içerisinde yetişkin insanları da kapsayacaktır. Burada amaç evrenin çocukları olarak insanlık ile onlara ruhsal büyümeleri esnasında kılavuzluk eden Efendiler arasındaki ilişkileri ayrıntılı olarak inceleyerek, ilk basımı 1953’de yapılmış olan bu bilim kurgu romanının insanlığın güncel durumu ile ilgisini gözler önüne sermektir.
Keywords : Arthur C Clarke, çocukluk, büyüme, ruhsal büyüme, Budizm

ORIGINAL ARTICLE URL