HIDE-A-BED SOFA: THE EFFECTS OF TRANSITION FROM NOMADIC TO SETTLED LIFE ON TURKISH FURNITURE INDUSTRY

Türklerde mobilya kullanımının yaygınlaşması II. Abdülmecit zamanında batılılaşma politikası ile ortaya çıkmıştır. Bunun en bariz örneğini de Dolmabahçe Saray’ındaki mekan düzenlemesinde ve mobilya seçimlerinde görebiliriz. Topkapı Saray’ı ne kadar doğudaki geleneksel göçebe kültürüne benziyorsa, Dolmabahçe o kadar rokoko ve barok esintili batı kültürüne benzemektedir. Osmanlı mekan geleneği zamanla değişip, yerini mobilyalı yaşam almaya başlasa da halk, bu değişime tam olarak adapte olamamıştır. Göçebe kültür alışkanlığı olan yerde oturma, yerde yeme ve yerde yatma bunun en büyük sebeplerinden biridir. Mobilya olarak çekyat, göçebe kültürüne yakınlığından dolayı halk tarafından kabul görmüştür. Bu noktada çekyat ve göçebe kavramı arasındaki bağ incelenmiştir.