Down Sendromlu Bireylerin Dil Kullanımının Sesbilimsel İncelemesi: Nörodilbilimsel Değerlendirme

Dil, iletişim sağlayan araç olarak tanımlanabilir. Beyin hasarlı bireylerde meydana gelen dil bozuklukları üzerine yapılan araştırmalar hem beynin hem de dil sisteminin işleyişine ilişkin bulgular sunmaktadır. Down Sendromlu çocukların daha anne rahmindeyken beyin gelişiminin bazı aşamalarını geçirmeleri gerekirken, temeldeki bozukluğa bağlı olarak doğum öncesi, bir seviyeye ulaşması beklenen nöral yetiler beklenenden daha geride kalmaktadır. Dil yetileri de bu talihsizlikten etkilenmektedir. Sağlıklı çocuklarda belirlenen dil gelişimi aşamalarının, Down Sendromlu çocuklarda nasıl bir görünümü olduğunu gözlemleyerek, dil sisteminin işleyişindeki aksayan yönleri belirlemek ve elde edilen verilerden yola çıkarak bu çocuklara dilin kazandırılmasına yönelik yöntemler oluşturma çalışmalarına katkıda bulunmak bu çalışmanın temel amacıdır. Bu amaçla, 14 Down Sendromlu çocuk fonetik ve fonolojik olarak incelenmiştir. İnceleme sonuçları dil edinim kuramlarına göre yorumlanmıştır. Dil bölünmez bir bütün olduğu için, çocukların söylemlerinden, dilin sözdizimsel, anlambilimsel ve kullanımbilimsel alanlarına yönelik yorumlarda bulunulmuştur. Çocukların nörolojik gelişimlerine bağlı olarak ilerlemesi gereken dil yetileri, normal nörolojik gelişim gösteren çocuklarla karşılaştırılarak yorumlar yapılmıştır. Çocukların birçok sesi sesletmede sorun yaşadığı, bazı sesleri birbirlerinin yerine kullandığı gözlenmiştir. Gruplar arasında yapılan karşılaştırmada gruplar arasında farklar saptanmıştır. Çocukların bazı sesleri sesletme açısından nörolojik bir sıkıntısı olmazken, konuşma yollarındaki motor ve mekanik problemlerden dolayı o sesi sesletemediği düşünülmektedir. Elde edilen sonuçlar bize, kritik dönem içerisinde eğitim alan çocukların, kritik dönem sonrasında eğitim alan çocuklara oranla daha iyi bir dil gelişimi gösterdikleridir. Bu nedenle, erken dönemde tedavi, konuşma rehabilitasyonu açısından önemlidir