Radyodan İnternete: Bilgi ve İletişim Çağında Kilisenin Dijital Dönüşümü
Authors : Esra Nur Çiftçi, Muhammet Yeşilyurt
Pages : 1479-1504
Doi:10.37697/eskiyeni.1674583
View : 705 | Download : 381
Publication Date : 2025-12-31
Article Type : Research Paper
Abstract :Amaç: Modern çağda bilgi ve iletişim teknolojilerinde yaşanan gelişmeler, toplumsal, kültürel ve dinî yapıları köklü biçimde dönüştürmüştür. Özellikle Hıristiyanlık gibi geleneksel dinlerde mabedin, ibadetin ve topluluk anlayışının yeniden tanımlandığı görülmektedir. Bu araştırmanın amacı, Katolik ve Protestan kiliselerinin radyodan başlayarak internete kadar uzanan süreçte iletişim teknolojilerine yönelik yaklaşımlarını incelemek ve bu teknolojilerin dinî yapı, ibadet biçimleri ve cemaat algısı üzerindeki etkilerini ortaya koymaktır. Çalışma, dijitalleşme çağında geleneksel dinî kurumların dönüşümünü anlamaya yönelik bütüncül bir bakış açısı sunmayı hedeflemektedir. Yöntem: Araştırmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiştir. Çalışma, Katolik ve Protestan kiliselerinin iletişim teknolojilerine dair tutumlarını inceleyen tarihsel ve teolojik belgelerin analizine dayanmaktadır. Dinler Tarihi disiplininin temel metotları olan deskriptif (betimleyici), fenomenolojik ve karşılaştırmalı yöntemlerden yararlanılmıştır. Veri toplama sürecinde doküman analizi yöntemi kullanılmış; kilise belgeleri, resmî yayınlar, akademik makaleler ve güncel çevrimiçi içerikler incelenmiştir. Elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle değerlendirilerek ibadet, mekân, cemaat ve beden temaları altında sınıflandırılmıştır. Bulgular: Araştırmanın bulgularına göre iletişim teknolojileri, özellikle yaşlılık veya hastalık nedeniyle kiliseye gidemeyen bireyler için önemli bir dinî hizmet aracı hâline gelmiştir. COVID-19 sürecinde sanal ibadetlerin yaygınlaşması, teknolojinin kriz zamanlarında dinî dayanışma ve topluluk duygusunu sürdürmede işlevsel bir rol oynadığını göstermektedir. Ayrıca Katolik ve Protestan kiliseleri, bu araçları misyon faaliyetlerini genişletmek ve dijital nesillerle etkileşim kurmak amacıyla etkin biçimde kullanmaktadır. Bununla birlikte, sanal ibadetlerin mekân, zaman ve ritüel düzenine bağlı olmayan yapısı, ibadetin meşruiyeti ve otantikliğine dair tartışmalara neden olmaktadır. Sınırlı etkileşim olanakları da güçlü ve kalıcı bir cemaat bilincinin oluşumunu zorlaştırmaktadır. Sonuç: Sonuç olarak Katolik ve Protestan kiliseleri, bilgi ve iletişim çağında dinî hizmet alanlarını genişletmiş, ibadet ve misyon pratiklerini dijital ortama taşımıştır. Ancak sanal kiliseler, fiziksel cemaatin yerini tam olarak alamamış; ibadetin manevi derinliği, cemaat bilinci ve mekânsal aidiyet açısından sınırlı kalmıştır. Çalışma sonucunda, kiliselerin tamamen sanal bir yapıya geçmesinin yakın gelecekte mümkün olmadığı, ancak fiziksel ve dijital unsurların bir arada var olduğu hibrit kilise modellerinin ortaya çıktığını göstermektedir. Bu model, hem geleneğin sürekliliğini korumakta hem de iletişim teknolojilerinin sunduğu yeni imkânlar aracılığıyla dinî deneyimin biçimsel ve mekânsal olarak yeniden inşa edilmesine zemin hazırlamaktadır.Keywords : Dinler Tarihi, Dijital Çağ, İletişim Teknolojileri, Sanal Din, Hıristiyanlık, Kilise, Elektronik Kilise, Sanal Kilise
ORIGINAL ARTICLE URL