DEVLET TİYATROLARI GELENEĞİNİN İÇİNDE FARKLI BİR BİÇİM DENEMESİ: ANNA KARENİNA

Bu çalışmada Lev Nikolayeviç Tolstoy’un Anna Karenina adlı eserinden, aynı isimle sahneye uyarlanan Anna Karenina adlı tiyatro oyunu, roman anlatımına paralel olarak ele alınmış, oyunun sahnelenmesinde yönetmen ile izleyicinin ortak duyumsayabileceği türden bazı simgeler, simge kullanımının görüldüğü kuramlar üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. Oyun, Devlet Tiyatroları geleneğinin söze dayalı oyun biçimlerinin oluşturduğu alışılageldik olarak nitelendirebileceğimiz biçimden uzak bir biçim denemesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Sözün geri plana atılması ile hareketin daha ön planda olduğu sahnelemede kullanılan simgelerin, izleyici üzerinde oluşturması beklenen algı bağlamında yönetmen ve koreograf ile bir söyleşi gerçekleştirilmiştir. Bu söyleşi ve çözümlemeler sonucunda, Anna Karenina’nın tiyatronun tüm bileşenlerinin ortaklaştığı, unsur hiyerarşisinin ortadan kalktığı, ensemble ve bütüncül reji anlayışının denendiği önemli bir biçim denemesi olduğu sonucuna ulaşılmıştır.