AİLE KAVRAMININ YENİDEN İNŞASI: TEK EBEVEYNLİ AİLELERDE AİLE ALGISI

Bu çalışma, İstanbul’da yaşayan tek ebeveynli bireylerin aile algılarını inceleyerek, toplumsal dönüşümün aile tanımı üzerindeki etkilerini ele almaktadır. Modernleşme, kentleşme ve bireyselleşme süreçleri, aile yapısında çeşitlenmelere yol açmış; tek ebeveynli aileler bu dönüşümün önemli bir sonucu haline gelmiştir. Araştırmada, tek ebeveynli bireylerin aileyi nasıl tanımladıkları ve bu tanımların sevgi, güven, dayanışma gibi duygusal unsurlara dayalı olarak nasıl yeniden inşa edildiği incelenmiştir. Fenomenolojik yaklaşım benimsenerek gerçekleştirilen çalışmada, derinlemesine görüşmeler yoluyla veriler toplanmış ve analiz edilmiştir. Bulgular, geleneksel “anne-baba-çocuk” modelinin hâlâ bir referans noktası olduğunu; ancak pratikte aile kavramının duygusal bağlar ve dayanışma ekseninde yeniden tanımlandığını göstermektedir. Katılımcılar, başlangıçta yaşadıkları “eksiklik” duygusunu zamanla “güçlenme” ve “dayanıklılık” algısına dönüştürmüşlerdir. Sonuç olarak, tek ebeveynli ailelerin güçlü ve işlevsel bir yapı inşa ettikleri görülmektedir.