Şiir’den İdeal Tip’e: Romantik Bilim

Almanya’da XVIII. yüzyılın sonları ile XIX. yüzyılın başları arasında kendilerini Romantik sıfatıyla nitelendiren bir grup düşünür Jena Üniversitesi’nde toplanır. Aydınlanmanın niceliksel, nesne merkezli bilim ve dünya tasavvuruna karşı özneye kaybettiği değeri yeniden kazandırmak isteyen bir Romantik bilim projesi geliştirirler. Amaçları, niteliksel ve organik bir doğa tasavvuru aracılığıyla insanın doğayla yeniden bütünleşmesine yönelik bir vurgu yapmaktır. Romantik doğa filozofları (Naturphilosophen) da denen bu grup, bahsedilen bütünleşmenin sanat (şiir) ve bilim arasında kurulacak yakın bir ilişki ile gerçekleşebileceğini savunur. Bu bütüncü görüşe göre, evrenin elemanları arasındaki farklılık özsel değil derece ayrımıdır. Böylece tüm do- ğa kutupluluğa dayanan belli bir doğa yasasının kendisi üzerinde işlemesiyle oluşan belli bir ideal tipin çeşitlemeleri olarak düşünülür.