AHMET ÜMİT’İN BEYOĞLU RAPSODİSİ’NDE MEKÂN OLARAK “BEYOĞLU”

Asıl adı Pera olan Beyoğlu gayri müslümlerin çoğunlukta olduğu bir yer olarak bilinir Beyoğlu bu nedenle ayrı bir kimlikle ortaya çıkmış ve hep İstanbul’un aykırı bir yüzü olarak kalmıştır Barındırdığı farklı insan tipleriyle ve mekânlarıyla şehrin belki de Türkiye’nin Batı’ya bakan çehresi durumundadır Ancak bu yapı 1940’lardan sonra değişmektedir Ahmet Ümit Beyoğlu Rapsodisi’nde bu değişim ekseninde yaşananları işliyor Semtin yeni durumunu ‘varoşlaşan Beyoğlu’ kavramlaştırması çerçevesinde sorgulayan yazar mekânın eski kimliğinin göz ardı edildikçe kültürel dokunun da kaybolduğu düşüncesini egemen kılmaktadır Önceden sanat erbabının kaldığı ve kültürel aktivitelerin yoğunlukta olduğu mekân şimdilik kirli ilişkilerin yuvasına dönüşmüştür Çalışmamızda mekân kavramı çerçevesinde Beyoğlu’nda yaşanan olumsuz değişimi ve sonuçlarını inceleyeceğiz