MEKÂNIN AİLEYLE YENİDEN ÜRETİMİ: DEMOGRAFİK DÖNÜŞÜM VE KONUT TERCİHLERİ ÜZERİNE

Bu çalışma, Türkiye ve Avrupa ülkelerinde aile yapılarındaki demografik dönüşümün konut tercihleri üzerindeki etkisini karşılaştırmalı olarak analiz etmektedir. Artan bireyselleşme, yaşlanma, düşük doğurganlık oranları ve tek kişilik hanelerdeki artış gibi eğilimler, yalnızca aile formlarını değil; aynı zamanda barınma biçimlerini ve mekânsal ihtiyaçları da yeniden şekillendirmektedir. Türkiye’de tarihsel olarak baskın olan çok kuşaklı ve geniş aile yapıları, yerini giderek çekirdek ailelere ve yalnız bireylerden oluşan hanelere bırakırken; konut politikaları ve konut arzı hâlâ büyük ölçüde geleneksel normlara dayanmaktadır. Buna karşılık Avrupa ülkelerinde bireyselleşmiş yaşam biçimleri daha erken kurumsallaşmış, konut politikaları ise yaş, hane tipi ve yaşam döngüsüne duyarlı biçimde çeşitlenmiştir. Çalışmada, Esping-Andersen’in refah rejimi kuramı ve Beck-Gernsheim’in bireyselleşme tezi gibi kuramsal yaklaşımlar kullanılarak aile–mekân ilişkisi çok boyutlu biçimde ele alınmıştır. Sonuç olarak, Türkiye’nin toplumsal değişim süreçlerine uygun, esnek, erişilebilir ve kapsayıcı konut politikaları geliştirmesi gerekliliği vurgulanmaktadır.