İşgücü Göçü ve Sendikalar: Almanya’ya Misafir İşçi Göçüne Alman Sendikaların Yaklaşımı

1950’lerden itibaren yüksek büyümeye bağlı olarak gelişmiş ülkelerde oluşan emek arz açığı "misafir işçi” yöntemiyle karşılanmaya çalışılmıştı. Misafir işçilik, sermaye sınıfı açısından üretimin ve kârlılığın sürekliliğini sağlarken, işçi sınıfı için beklenilen etkisi olumsuzdu. Bu bağlamda işçi haklarının savunucusu olan sendikaların işgücü göçüne ve göçmen emeğine yaklaşımı önem kazanmaktadır. Göçle birlikte emek arzındaki artış, ücretlerin düşmesine sebebiyet vereceğinden endişe edilmekte ve işçi sınıfı adına elde edilen kazanımların kaybedileceği korkusu hakimdi. Göç sürecinde çapraz ateş arasında kalan sendikalar yerli işgücünün kaygılarını gidermek, toplumsal ve ekonomik beklentileri karşılamak zorundaydı. Bu çalışmada, sosyal demokrat tecrübeye ve sendikal geleneğe sahip olan Almanya’da sendika-göçmen işçi ilişkilerinin değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Göç sürecinin ilk 25 yıllık periyodunda ilgili literatür incelenerek sendikaların göçmen işçilere yönelik tutumları incelenmektedir. Alman sendikaların pragmatik bir tavırla işçi sınıfı arasında yerli-yabancı şeklinde segmentasyona göz yumdukları iddia edilmektedir. Görece yüksek ücretler ve terfi karşılığında yerli işgücü için rıza üretilirken, refahın artışına aracılık eden göçmen işgücünün ise ayrımcılığa uğramıştır.