Okul Çağı Döneminde Kekemeliği Olan ve Olmayan Çocukların Duygu Düzenleme Becerilerinin Karşılaştırılması: Ön Bulgular

Giriş: Duygu düzenleme becerisi duyguların farkında olmak ve duyguları uygun bir şekilde kullanabilmektir. Bu süreç duygusal tepkileri ortamın koşullarına uyum gösterecek şekilde gözleme, değerlendirme ve değiştirebilme becerisini içermektedir. Uluslararası alan yazında kekemeliği olan çocukların duygu düzenleme becerilerinde birtakım güçlükler yaşadığını gösteren araştırmalar mevcuttur. Bu çalışmanın amacı okul çağında kekemeliği olan ve olmayan çocukların duygu düzenleme becerilerinin karşılaştırılmasıdır. Yöntem: Araştırmanın çalışma grubu, 6-12 yaş aralığındaki kekemeliği olan (n=25) ve olmayan (n=25) toplam 50 çocuk ve bu çocukların ebeveynlerinden oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak 6-12 yaş grubundaki çocukların duygu düzenleme becerilerini değerlendirmek amacıyla geliştirilmiş ve sonrasında Türkçeye uyarlanmış Duygu Ayarlama Ölçeği (Emotion Regulation Checklist) ve kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Veri toplama araçlarından kişisel bilgi formu uzman dil konuşma terapistleri tarafından doldurulmuştur.   Duygu Ayarlama Ölçeği ise her katılımcının ebeveyni tarafından doldurulmuştur. Araştırmada, bu ölçeğin “Değişkenlik/ Olumsuzluk” ve “Duygu Ayarlama” alt-boyutları ve bu alt-boyutların toplam skorundan elde edilen “Bütünleşik Duygu Ayarlama” skoru kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 21.0 paket programı kullanılarak Mann Whitney-U Testi ile analiz edilmiştir. Bulgular: Kekemeliği olan ve olmayan grupların kullanılan ölçeğin alt boyutları olan “Değişkenlik/ Olumsuzluk” ve “Duygu Ayarlama” skorları bakımından anlamlı düzeyde farklılaştığı görülmüştür. Bunun yanında; gruplar “Bütünleşik Duygu Ayarlama” skorları bakımından anlamlı düzeyde farklılaşmaktadır.   Sonuç ve Tartışma: Kekemeliği olan gruptaki çocukların duygu düzenleme becerileri kekemeliği olmayan gruptaki çocuklardan anlamlı düzeyde düşüktür. Kekemeliği olan çocuklara yönelik değerlendirilme ve terapi sürecinde; dil ve konuşma terapistlerinin duygu düzenleme becerilerini göz önünde bulundurarak gerekli yönlendirmeleri yapması, çevresel ve terapiye yönelik düzenlemelerde bulunması önemli görülmektedir.