YUGOSLAVYA’NIN DAĞILMASI SÜRECİNDE TÜRKİYE’NİN ULUSLARARASI ÖRGÜTLERİ KRİZE YÖNLENDİRME ÇABALARI

Bu çalışma Türkiye’nin, dış politika ajandasında en önemli bölgelerden biri olarak yer alan Balkanlarda, 1990’lı yıllarda yaşanan krize uluslararası örgütler nezdinde vermiş olduğu tepkiyi ve girişimleri araştırmaktadır. Çalışmada öncelikle Türkiye’nin Balkanlarla olan tarihsel ve kültürel bağları incelenmiş, devamında Yugoslavya’nın dağılma süreci tarihi bir vaka olarak araştırılmıştır. Yaşanan kriz; Türkiye’nin bölge ile olan tarihi ve kültürel bağları, ekonomik ilişkileri ve halklar arasındaki yakınlık sebebi ile Türkiye’nin bir uluslararası aktör olarak dâhil olması gereken bir olay olmuştur. Türkiye olaylara öncelikle Yugoslavya’nın toprak bütünlüğünün korunması yönündeki politikası ile dâhil olmuş, parçalanma kaçınılmaz hale geldiği zaman ise bu politika başta Boşnaklar olmak üzere bölgedeki halkların güvenliği, bağımsızlığı ve çatışmanın son bulması yönüne kaymıştır. Türkiye’nin girişimlerinin karakteristik özelliklerinden en belirgin olanı başta BM olmak üzere NATO, AET ve İKÖ gibi örgütlerin dikkatini krize çekme çabası olmuştur. Türkiye’nin girişimleri irdelendiğinde ise girişimin yapıldığı örgütte sahip olduğu pozisyonun girişimlerin sonuçlarında doğrudan etkili olduğu açığa çıkmıştır. Sonuç olarak, Türkiye’nin BM Güvenlik Konseyi üyeliği ve AB’ye tam üyelik gibi örgütler nezdindeki diplomatik etkisini arttırma çabalarının Türk dış politikasının temel hedeflerinden biri olmaya devam etmesi gerektiği anlaşılmıştır.