Investigation of 1,2,4-Triazole Derivatives as Potantial Anti-Diabetic Agents: In vitro Enzyme Inhibition and In silico Pharmacokinetic Studies

Diabetes Mellitus insert ignore into journalissuearticles values(DM);, kan glukoz seviyesinin yükseldiği, postprandiyal hiperglisemiye neden olan, böbrek yetmezliği, körlük, kardiyovasküler hastalıklar ve sinir hasarı gibi pek çok sekonder probleme neden olan metabolik bir hastalıktır. α-Amilaz ve α-glukozidaz doğrudan tip II DM ile ilgilidir ve bu enzimlerin inhibitörleri nişasta sindirimini inhibe edebildiğinden DM tedavisinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmada flor içeren 1,2,4-triazol-5-on türevlerinin insert ignore into journalissuearticles values(4a-d, 6a-b, 7a-b, 8a-b); α-amilaz ve α-glukozidaza karşı inhibisyon potansiyelleri araştırıldı. Tüm moleküller, akarboz standardı kontrolü altında insert ignore into journalissuearticles values(IC50 = 411,3 ± 6,4 uM); 185,2 ± 3,4 ila 535,6 ± 5,5 μM arasında değişen farklı oranlarda α-amilaz inhibisyonu sergiledi; α-glukozidaz varlığında ise, pozitif kontrol akarboza kıyasla IC50 değerleri 205,0 ± 3,8 ila 803,2 ± 10,3 μM arasında değişim gösterdi insert ignore into journalissuearticles values(IC50 = 252,0 ± 4,8 μM);. 10 farklı inhibitör molekülü arasında 4c\`nin her iki durumda da mükemmel inhibe edici potansiyele sahip olduğu tespit edildi ve a-amilaz ve a-glukozidazın inhibisyon türü kinetik çalışmalarla değerlendirildi. Ayrıca SwissADME yazılımı kullanılarak 4c molekülünün fizikokimyasal ve farmakokinetik özellikleri hesaplandı. Mevcut araştırmanın sonuçları, tip II DM\`nin tedavisi için umut vaat eden bir aday olarak 4c molekülünün potansiyelini desteklemektedir.