Concrete Imitations: The Reinstitution of Architectural Culture in the Post-Colonial World

Bu çalışma postkolonyal dünyanın Batılı mimarlık kuram ve uygulamalarını benimsemesi sürecinde betonarme tekniğinin önemini vurgulamayı amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, Batılı mimarlık düşüncesinde çok önemli bir yere sahip olan “bir fikri biçimde taklit etme” insert ignore into journalissuearticles values(imitation); kavramının bu plastik yapı malzemesi sayesinde adım adım postkolonyal söylem ve uygulamalarına nasıl sirayet etmiş olduğu gösterilmeye çalışılmıştır. Yazıda, bazı örnekler üzerinden postkolonyal dünyanın mimarlarının en çok Auguste Perret’nin taklit anlayışını benimsemiş oldukları gösterilmeye çalışılmıştır. Perret’nin geleneği betonarme vasıtasıyla çağdaşlaştırarak sürdürme amacıyla tercih ettiği tektonik ifadeyi taklit etme anlayışı, bu dünyanın mimarlarına kolonyal çağın hem öncesinde hem de kendisinde meydana getirilmiş olan mimari kültürü, kendilerine has bir Klasizm yerine koymayı mümkün kılmış olduğu açıklanmaya çalışılmıştır. Bu noktayı anlatabilmek amacıyla, Türkiye, Malezya, Hindistan, Sri Lanka ve Singapor gibi ülkelerden seçilmiş bazı önde gelen mimarların eserleri üzerinde bazı mülahazalarda bulunulmuştur. Postkolonyal dünyanın mimarisini temsil etmeleri açısından farklı ülkelerden seçilmiş bu örnekler her milletin kendine has kabul edilen tektonik kültürün yorumlanması esnasında Batılı mimarlık düşüncesinin uyarlanmasında betonarme tekniğinin ne kadar işlevsel olduğunu göstermiş olduğu gibi, Batılı güçlerin hâkimiyeti altında pasiflik içerisinde geçen on yıllardan sonra, bu dünyada aktif bir mimari kültürünün yeniden oluşmaya başladığını da ortaya koymuştur. Sonuç olarak, Postmodernizm’in dünya çapında bir tabanı olmasını mümkün kılmış olan bu “yeniden canlanmış” mimari kültürün günümüz itibarıyla köklerinden güç devşirmeyi bir kenara bıraktığı ve zayıfladığı iddia edilmiştir.