Üniversite Öğrencilerinde Yeme Bozukluğu Eğilimi ve Okupasyonel Dengenin İncelenmesi

Amaç: Bu çalışma, üniversite öğrencilerinde yeme bozukluğu eğilimi ve okupasyonel dengeyi incelemeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya 18-25 yaş arası 300 üniversite öğrencisi katılmıştır. Verilerin toplanmasında Sosyodemografik Form, Aktivite-Rol Dengesi Anketi (ARDA), Rezzy Yeme Bozukluğu Ölçeği kullanılmıştır. Rezzy Yeme Bozukluğu Ölçeği sonucuna göre yeme bozukluğu eğilimi olan öğrenciler araştırma grubunu (n=123), yeme bozukluğu eğilimi olmayan öğrenciler kontrol grubunu (n=177) oluşturmuştur. Gruplar arası ARDA toplam puan ve alt maddeleri istatistiksel yöntemlerle karşılaştırılmıştır. Bulgular: Araştırma ve kontrol grupları karşılaştırıldığında ARDA toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Grupların ARDA maddelerine verdikleri cevaplar incelendiğinde 1, 2 ve 10. maddelerde (aktivite çeşitliliği, enerji veren/enerji alan aktiviteler arası denge) ve 3. ve 5. maddelerde (zaman kullanımı, aktivitelere ayrılan zamandan memnun olma) istatiksel olarak anlamlı fark tespit edilmiştir (p<0,05). Ancak grupların ARDA 4, 6 ve 11. maddelere (dinlenme, dinlendirici aktivitelere ayrılan zaman) ve 7, 8, 9. maddelere (aktivite sayısı, gün/hafta içerisinde gerçekleştirilen aktivitelerin sayısı) verdikleri yanıtlarda istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Sonuç: Yeme bozukluğu eğilimi olan üniversite öğrencilerinin akranlarına göre daha düşük okupasyonel dengeye sahip oldukları gözlemlenmiştir. Yeme bozukluğu eğilimi olan öğrencilerde özellikle aktivite çeşitliliği (farklı türde aktivitelere katılma) ve zaman kullanımı (zamanını aktivitelere uygun şekilde kullanma ve memnuniyet) alanlarında yeme bozukluğu eğilimi olmayan akranlarına göre önemli farklılıklar görülmüştür. Bu durum üniversite öğrencilerinde yeme bozukluğu eğiliminin okupasyonel dengesizliklere neden olabileceğini göstermektedir. Bu nedenle üniversite öğrencilerinde yeme bozukluğu yönetimine yönelik olarak, aktivite temelli yaklaşımlar ile zaman kullanımı ve yaşam tarzının yeniden düzenlenmesine odaklanan ergoterapi müdahaleleri geliştirilmelidir.