Avrupa’da İlk Birlik Pratiği Olarak Kalmar Birliği ve Kalmar Anayasası

İskandinav krallıkları Viking çağından itibaren ara sıra birleşmişler ancak bu kısa süreli olmuştur. XIV. yüzyıl sonlarına gelindiğinde Danimarka, İsveç ve Norveç feodal bir şekilde tekrar bir araya geldi. Fakat diğerlerinden farklı olarak bu kez bu birliklerini anayasal bir zemine oturttular. Kalmar Birliği denen bu yapının mimarı Kraliçe Margaret idi. Kraliçe hem içeride hem de dışarıda yürüttüğü akıllıca politikalar sayesinde birliği sağlam bir zemine oturtmuş ve ülkeyi bölgede ticari olarak söz sahibi bir pozisyona getirmişti. Ancak bu kazanımlar 1412’de Margaret’in ölmesiyle birlikte yok olmaya başladı. Bunda Kraliçe’nin aksine Kral Erik’in basiretsiz politikalarının büyük payı vardır. Sonuç olarak 1450’lerden itibaren İsveç birlikten çıkma arayışlarına girdi ve 1523’e gelindiğinde de tamamen ayrıldı. Danimarka ve Norveç ise 1814’e kadar birliği muhafaza ettiler.