Changing the Turkish Constitution: An Institutionalist and Collective Action Perspective

Kurumları incelerken değişimi ve/veya değişime karşı direnci anlamak çok önemlidir. Bu çalışmada, statükoya yönelik ifade edilebilir alternatiflerin sağlanmasının yanı sıra, siyasi partilerin ve diğer sosyo-politik oluşumların kurumsal değişim için, ortak eylemde bulunmalarının elzem olduğu savunulmuştur. Bunlar, belirli aktörlerin “düşünsel tekeli” veya yerleşik kurumların “yüksek meşruiyeti” olarak tanımlanabilir, ancak ikincisi sorunlu bir şekilde “kurumsal engeller” olarak anlaşılmaktadır. Literatürde, kurumsal dönüşüm büyük ölçüde eşbiçimli model olarak sunulmaktadır. Türkiye’de Avrupa Birliği vizyonunun uzun süredir kurumsal dönüşümün ana dinamiği olduğu yadsınamaz. Avrupa-Türkiye ilişkilerindeki tarihsel dönüm noktaları, hükümetlerin ve kamuoyunun Türk anayasasına yönelik değişim talepleri ile AB-Türkiye ilişkileri arasında görünür bir ilişki olduğu aşikardır. Bu yakınlığın bir sonucu olarak, yapısal değişimi sağlamanın en başarılı yolu olarak izomorfik yaklaşımın etkili olduğu iddia edilmektedir.