PLATON’UN SANATÇILARI VE ZANAATKÂRLARI: MİMESİS ÜZERİNE BİR İNCELEME

Authors : Melih Deniz İŞCEN

Pages : 117-128

Doi:10.31566/arts.3.009

View : 40 | Download : 9

Publication Date : 2020-05-16

Article Type : Research Paper

Abstract :Antik Yunan’da Platon’un “hakikat” üzerine düşünceleri ve çıkarımları doğrultusunda, hakikate yönelme çabası içinde olan ile olmayan kimseler arasında keskin bir çizgi çekilir. Bir tarafta zanaatkârlar, yani bir ideanın tezahürler dünyasındaki biçiminde ehli olan kimseler, diğer tarafta ise sanatçı olarak telaffuz edilen, idea - nesne bağlantısını tezahürler dünyasında yeniden oluşturanlar vardır. Sanatçıların yaptığı işin, kısacası sanatın tanımı bir “maske” insert ignore into journalissuearticles values(suret, drama denkleminde “şahıs”); ile ilişkilendirilebilir. Sanat ideası insert ignore into journalissuearticles values(maskenin ardındaki öz); değişmezken, görünümü insert ignore into journalissuearticles values(ön yüz); tezahürler dünyasında farklı biçimlerde/suretlerde ortaya çıkar. Aristoteles de dönemin hakikate ulaşma gayesinden uzak ve insani boyuta indirgenmiş eylemlerini mimesis insert ignore into journalissuearticles values(taklit); kavramı yardımıyla inceler. Kurulan bu bağlantı yoluyla, bir taklit sanatı olarak tanımlanan tiyatronun, Antik Yunan ve Rönesans, iki ayrı zaman dilimindeki işleyişi, taşıdığı idea ve yansıttığı biçimler bakımından karşılaştırıldığında, özde hiçbir değişime uğramadığı, biçimsel olarak ise farklılaştığı görülmektedir.
Keywords : idealar kuramı, sanat, mimesis, tiyatro

ORIGINAL ARTICLE URL