`بررسی نوستالژی درساختار زبانی دو شعر `تاسیان`و `ارغوان`از سروده های `هوشنگ ابتهاج

Authors : Maryam KOOCHAKİ SHALMANİ

Pages : 289-312

View : 36 | Download : 10

Publication Date : 2021-01-31

Article Type : Other Papers

Abstract :`نوستالژی` یک اصطلاح روانشناسی است که به ادبیات راه یافته است. حالتی از غم و اندوه که در هنگام مرور خاطرات گذشته، به صورت ناخودآگاه ،بر انسان چیره می شود و معمولا در اشعاری که از بارعاطفی برجسته تری برخوردارند، نمونه هایی قابل توجه از آن را می توان یافت .نوستالژی در شعرهای `هوشنگ ابتهاج` در دو نوع فردی و جمعی مطرح می شود؛ نوستالژی فردی او، شامل یادآوری درد و رنج و خاطره ای از کودکی است که اندوه حاصل از آن تا زمان حال نیز ادامه یافته است و نوستالژی جمعی در شعراو، دردی اجتماعی است که شعر او را ازپس رنج ودرد، به حرکت و حماسه مبدل کرده است. `حدیث نفس` یا گفتگو با خویشتن، در شعرهای ابتهاج،مهمترین نقش عاطفی زبان را بر عهده دارد. در این پژوهش ، عناصر زبان نوستالژیک در دو شعر `تاسیان` و `ارغوان` مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است .
Keywords : هوشنگ ابتهاج, نوستالژی, نوستالژی فردی, نوستالژی جمعی, زبان شعر

ORIGINAL ARTICLE URL