Nazım Payam’ın Şiirlerinde Modernliğin Eleştirisi ve Yalnızlık

Authors : Gökşen Yıldırım

Pages : 1167-1177

Doi:10.18069/firatsbed.1604332

View : 74 | Download : 100

Publication Date : 2025-09-23

Article Type : Research Paper

Abstract :Nazım Payam, Elazığ’ın yetiştirdiği önemli şair ve yazarlardandır; Sonrası Güldür Açar (1994), Ben Kendimi Dağ Bilirim (2004), Ateş Islağı (2014), Yalnızlık Risalesi (2018) ve Ölü Kırlangıçlar (2024) olmak üzere beş şiir kitabı vardır. Şiirlerinde yer yer kapalı bir anlatıma başvuran ve çoğunlukla metaforik söyleyişlere yer veren şair, Türkçenin imkânlarından yararlanarak kendine özgü bir şiir dili kurmayı başarır. Onun üslubundaki ayırt edici taraf, söyleyişindeki rahatlık ve kelime seçişindeki özendir. Şiiri bir söz düellosu ya da sözcük çığırtkanlığı olarak görmeyen şair, şiirinin anlamını sükûnetle kurar. İnsanın merkeze alındığı şiirlerde yalnızlık, yabancılaşma, huzursuzluk ve eski-yeni çatışması gibi temler öne çıkarken modernlik eleştirisi bu temlerin dekorunu oluşturur. Yalnızlık ve geçmişe duyulan özlem, hem modern insanın hem de Nazım Payam şiirinin trajiğidir. Payam’ın şiirlerinde yalnızlık, varoluşsal kaygılarla desteklenen bir tem olmasının yanı sıra daha çok modernizmin olumsuz sonuçlarından biri -toplumsal ölçekli bir tem- olarak değerlendirilmekte ve bu bağlamda modernlik eleştirisi de eksiklik, belirsizlik, geçicilik ve güvensizlik yönünden temellendirilmektedir. Bu çalışmada bahsi geçen şiir kitaplarında yer alan şiirler incelenerek şairin kavram dünyası irdelenmiş ve modernlik eleştirisi yalnızlık temi üzerinden değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Keywords : Nazım Payam, modernlik eleştirisi, yalnızlık

ORIGINAL ARTICLE URL