Endonezya’da Ulusal Kimliğin İnşası ve Dönüşümü
Authors : Tharia Nurizky Putri
Pages : 362-377
Doi:10.37460/sid.1804870
View : 29 | Download : 75
Publication Date : 2025-12-30
Article Type : Research Paper
Abstract :Bu çalışma, Endonezya’da ulus inşasının kuramsal temellerini Benedict Anderson’ın hayali cemaat yaklaşımı ile Anthony D. Smith’in etno-sembolik kuramını birlikte ele alarak çözümlemektedir. Anderson, modern ulusların baskı teknolojisi kapitalizmi, ortak dil ve kitlesel eğitim aracılığıyla toplumsal düzeyde “hayal edilen” birlikler olarak ortaya çıktığını savunur. Buna karşılık Smith, ulusal kimliğin yalnızca modern bir icat olmadığını; tarihsel hafıza, mitler, semboller ve kolektif duygularla beslenen uzun süreli bir kültürel süreklilik içinde oluştuğunu ileri sürer. Bu iki perspektif birlikte değerlendirildiğinde, Endonezya ulusal kimliğinin hem modern iletişimsel süreçlerin yarattığı tahayyüle hem de tarihsel-kültürel mirasın sağladığı sembolik temellere dayandığı görülmektedir.1908 Ulusal Uyanış hareketi, 1928 Gençlik Yemini ve 1945 Bağımsızlık Bildirgesi, ulusal kimliğin farklı dönemlerde kurumsallaştığı ve toplumsal belleğe yerleştiği önemli aşamaları temsil eder. Bu süreçte Pancasila’nın beş ilkesi ile Bhinneka Tunggal Ika mottosu, etnik çeşitli ve çok kültürlü bir toplumu ortak bir ulusal çerçevede bütünleştiren temel ideolojik dayanaklar olmuştur. Çalışmanın tarihsel-sosyolojik çözümlemesi, Endonezya kimliğinin iki yönlü bir yapı sergilediğini ortaya koymaktadır: Bir yanda Anderson’ın tanımladığı modern iletişimsel birlik, diğer yanda Smith’in vurguladığı tarihsel hafıza ve sembolik süreklilik. Günümüzde küreselleşme, dijitalleşme ve medya çoğulluğu bu kimliği dönüştürmeye devam etsede, Pancasila’nın kapsayıcı niteliği ve ulusal hafızanın güçlü sembolik öğeleri, Endonezya’nın kimliğini koruyarak yenileyebilmesine olanak sağlamaktadır.Keywords : Ulusal Kimlik, Milliyetçilik, Anthony D. Smith, Benedict Anderson, Endonezya
ORIGINAL ARTICLE URL